Zaziuki
obchodzone z końcem Sirzpienia (Sierpień)
Gdy zboża stoją już ciężkie od ziarna, a żniwiarze wychodzą w pole, by ściąć pierwsze snopy, nadchodzi czas Zaziuków, święta granicznego między dojrzewaniem a zbiorem. Simargł, strażnik plonów i opiekun granic pola, czuwa wtedy nad urodzajem, pilnując, by żadna siła nie zniszczyła tego, na co wspólnota czekała cały rok.
Zaziuki należą do młodszej warstwy słowiańskiego kalendarza, ułożonej już we współczesnych zestawieniach świąt rodzimowierczych, nie w zapisach sprzed wieków. Nie zmienia to jednak ich miejsca w roku: sierpień zawsze był miesiącem sierpa i żniw, a każda wspólnota rolnicza potrzebowała punktu, w którym dziękowała ziemi za to, co z niej wyrosło.
W czasie Zaziuków wynoszono w pole pierwszy chleb upieczony z nowego ziarna i dzielono się nim między domownikami, jako znak, że plon jest już bezpieczny. Snopy wiązano starannie i ustawiano w kopy, a najlepsze kłosy odkładano na poczet przyszłego siewu.
Wieczorem wspólnota siadała do wspólnej uczty, dzieląc się tym, co ziemia dała w tym roku najpierw. Z pierwszych zebranych kłosów wróżono obfitość kolejnych żniw, a gospodynie pilnowały, by żaden okruch chleba nie spadł na ziemię bez powodu.
Simargł to postać na wpół zwierzęca, na wpół roślinna, strażnik korzeni i granic, którego imię wiąże się z opieką nad tym, co rośnie i dojrzewa w ziemi. W Zaziukach ta natura zbiega się z porą żniw: to on osłania pole w ostatnich tygodniach przed zbiorem.
Do symboli święta należą kłos, sierp, świeży chleb i snop zboża, przedstawiające dojrzałość i bezpieczne domknięcie cyklu wzrostu. Ogień, kojarzony z Simargłem w niektórych ujęciach, dopełnia ten obraz jako siła chroniąca plon przed zniszczeniem.
Zaziuki
celebrated at the end of Sirzpień (August)
When the grain stands heavy and the harvesters go out to the fields to cut the first sheaves, it's time for Zaziuki, a liminal holiday between ripening and harvest. Simargł, guardian of the crops and protector of the field boundaries, watches over the harvest, ensuring that no force destroys what the community has been waiting for all year.
Zaziuki belongs to a younger layer of the Slavic calendar, established in contemporary lists of Native American holidays, not in centuries-old records. However, this doesn't change their place in the year: August has always been the month of the sickle and the harvest, and every agricultural community needed a moment to thank the earth for what grew from it.
During Zaziuk, the first bread baked from new grain was taken out to the fields and shared among household members, a sign that the harvest was now secure. Sheaves were carefully tied and stacked in heaps, with the best ears of grain set aside for the next sowing.
In the evening, the community sat down to a communal feast, sharing whatever the land had produced first that year. The first ears of grain harvested were used to foretell the abundance of the following harvest, and the housewives ensured that no crumbs of bread fell to the ground unintentionally.
Simargl is a figure, half animal, half plant, a guardian of roots and boundaries, whose name is associated with the care of what grows and ripens in the earth. In Zaziuki, this nature coincides with the harvest season: it is he who protects the field in the final weeks before harvest.
Symbols of the holiday include an ear of grain, a sickle, fresh bread, and a sheaf of grain, representing maturity and the safe completion of the growth cycle. Fire, associated with Simargl in some depictions, complements this image as a force protecting the crop from destruction.